50 ปี ในจิตตารมณ์บาร์บันตินีสู่สยาม
ถ้าขึ้นชื่อว่าภคินีผู้รับใช้คนป่วยแห่งนักบุญคามิลโล สิ่งที่จะปรากฏเป็นสัญลักษณ์คือ กางเขนแดงที่หน้าอกซ้ายของภคินีแต่ละคน น้อยคนนักที่จะรู้จักผู้ตั้งคณะ คุณแม่มารีอา โดเมนิกา บรุน บาร์บันตินี และน้อยคนนักที่จะรู้จัก “ภคินีผู้รับใช้คนป่วยแห่งนักบุญคามิลโล” เพราะส่วนใหญ่ก็เรียกว่า “คามิลเลียน” อย่างไรก็ดี ฉันได้ชื่อว่า “ภคินีผู้รับใช้คนป่วยแห่งนักบุญคามิลโล” ที่มีคุณแม่มารีอา โดเมนิกา บรุน บาร์บันตินี เป็นแม่ฝ่ายจิตของฉัน คงไม่มีใครอ่านประวัติและข้อเขียนของท่าน แล้วจะรู้สึกเฉย ๆ ไม่มีปฏิกิริยาใดใด
ฉันจำได้ว่าเมื่อตอนเป็นผู้ฝึกหัด ครั้งหนึ่งได้ยินเรื่องสิ่งที่คุณแม่คิดเกี่ยวกับสยาม เมื่อเวลาผ่านไปในสยาม ที่เปลี่ยนชื่อเป็นประเทศไทย ได้มีภคินีที่ดำเนินตามรอยเท้าของท่านมากกว่า 3 คน (ปัจจุบัน2566 มี 43 คน) รู้สึกตื้นตันใจลึก ๆ ว่าคุณแม่ผู้ตั้งคณะคิดถึงสยามเป็นดินแดนมิสชันนารีที่จะเป็นแหล่งเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งจิตตารมณ์ในการรับใช้ผู้ป่วย ผู้ที่อยู่ในความทุกข์ ให้มีรอยยิ้มอิ่มสุขกับพระพรของพระเจ้าที่เอ็นดูและเมตตาพวกเขา
ตลอดระยะเวลาที่ฉันคลุกคลีและสัมผัสกับ “ภคินีผู้รับใช้คนป่วยแห่งนักบุญคามิลโล” ไม่เคยรู้สึกเสียดายที่โอบรับจิตตารมณ์บาร์บันตินี มีแต่จะรักและภูมิใจที่เป็นส่วนหนึ่งของจิตตารมณ์นี้ และตลอดการทำงานในคณะภคินีผู้รับใช้คนป่วยแห่งนักบุญคามิลโลเชื่อว่าได้นำพระพรของพระเจ้าแห่งความเมตตาไปสู่พี่น้องที่เจ็บป่วยทั้งกายและใจด้วยความสุขและความยินดี.
ซิสเตอร์กิ่งแก้ว กระแจ่ม
