อยากเขียนในหัวข้อบทที่ 5 เรื่องพระเยซูเจ้าทรงนำเราให้เป็นอิสระจากตัวเอง
-พระเจ้าทรงเป็นองค์ความรัก ทรงนำเราให้ออกจากตัวเอง เพื่อความดีงามของส่วนรวมและเพื่อเป็นของขวัญให้แก่ผู้อื่นค่ะ..
ปลายปี 2018 ผู้ใหญ่ของคณะในประเทศอิตาลีได้บอกแก่ดิฉันว่า ให้รีบทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จ หลังจากที่ได้เรียนเทวศาสตร์เกี่ยวกับ Scienza Religiosa จบแล้วท่านบอกว่า ถึงเวลาแล้วที่ดิฉันจะต้องกลับประเทศไทย เวลานั้น มีความรู้สึกในทางลบมากกว่าที่จะยินดี เพราะสิ่งนั้นไม่ตรงกับแผนการที่ตนเองได้วางไว้ เพราะมันเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากเพราะภาพที่วาดหวังไว้คือการที่จะมีโอกาสได้ไปเปิดหมู่คณะใหม่ทางตอนใต้ดังที่ผู้ใหญ่บางท่านที่นั่นได้เกริ่นไว้
อีกทั้งหลังจากที่อาศัยที่นั่นเป็นเวลานานพอสมควร รัฐบาลเพิ่งจะอนุญาติให้มีใบต่างด้าวแบบถาวรไม่ต้องต่อสัญญาแต่ละปี อีกทั้งความรู้สึกราบรื่นในภาระกิจ งานรับใช้ในหมู่คณะที่สังกัดอยู่ กำลังเริ่มพัฒนามากขึ้นในด้านการใช้ภาษาต่างประเทศ สัมพันธภาพที่มีกับผู้คนมากมายซึ่งเป็นที่รักและมีความผูกพัน ไม่ว่าคุณพ่อเจ้าอาวาส กลุ่มเด็กคำสอนของวัด เพื่อนๆนักศึกษา บรรดาภคินี ฆราวาส ผู้สูงอายุที่ได้มีโอกาสใช้ชีวิตร่วมกันมาเป็นระยะเวลานานพอสมควร
จากจุดนี้ฉันคิดถึงอับราฮัมบิดาแห่งความเชื่อ เมื่อพระเจ้าทรงเรียกท่านให้ออกเดินทาง จากความมั่นคง ความแน่นอนของชีวิตเพื่อไปรับพันธกิจใหม่ที่พระองค์ทรงมีแผนการ มันเป็นเวลาแห่งการท้าทาย เวลาแห่งความเชื่อ เวลาที่จะพิสูจน์ความนบนอบ เวลาที่ต้องตัดสละเหมือนต้นไม้ถูกริดกิ่ง แน่นอนว่า ทำให้เจ็บปวด
เมื่อได้รับฟัง ให้เวลากับการภาวนาพอสมควรแล้ว ฉันได้ตอบรับด้วยความเต็มใจ โดยครั้งแรกยังไม่รู้ว่าจะต้องไปที่ไหน ไปทำอะไร แต่ ณ.เวลานี้ที่ย้อนไปก็ต้องขอบคุณพระเจ้าเสมอ ที่ทรงให้ฉันได้มีโอกาสกลับมาอีกครั้งหนึ่ง หลังจากการโยกย้ายกลับสู่มาตุภูมิในครั้งนั้น คือวันที่ 22 มีนาคม 2019 มาสู่หมู่คณะบาร์บันตินี แม่สอด ที่ที่ฉันสามารถทำงานกับคนป่วยที่ฉันรักอีกครั้งหนึ่งในโรงพยาบาลแม่สอด ฉันมีความสุขที่ได้ตอบรับการเรียกของพระองค์ มีความสุขที่ได้กระโจนลงไปในน้ำพระทัยของพระเจ้าด้วยใจอิสระ จนบัดนี้ฉันสัมผัสได้ว่า ไม่มีวันใดเลยที่พระองค์ไม่ทรงค้ำจุน และช่วยเหลือ หรือปล่อยให้ฉันต้องลำบากอยู่ตามลำพัง ข้าแต่พระเยซูเจ้า การปล่อยวางน้ำใจของตน เพื่อให้พระองค์ดำเนินแผนการในการสร้างต่อไป ช่างเป็นความสุขใจจริงๆ.
ขอบคุณค่ะ...จาก ซ.พลอย
