ดิฉันซิสเตอร์วิลัยวรรณ เนืองทอง ปฏิญาณตนมา 5 ปีแล้ว ขอแบ่งปันประสบการณ์ที่ฉันได้รับแรงบันดาลใจจากบุญราศีมารีอาโดเมนิกา บรุน บาร์บันตินี ผู้ตั้งคณะว่า...
"คณะของเราเป็นคณะที่จะต้องรับใช้คนเจ็บป่วย แต่ถ้าตัวเราไม่แข็งแรง เจ็บป่วยง่าย ๆ ไม่ฝึกตัวเอง ไม่อดทน เราจะไปต่อยังไง" นี่เป็นคำที่ซิสเตอร์ผู้ดูแลพูดกับฉันในตอนที่ยังเป็นผู้ฝึกหัด สิ่งที่เกิดขึ้นในใจคือ ซิสเตอร์เขากำลังเชิญเราออกรึเปล่า หรือว่าพระองค์ต้องการอะไรจากฉัน
ความลำบากใจ ความสับสนกำลังต่อสู้กันอย่างหนักในตัวของฉัน แล้วฉันก็ได้พบคำตอบเมื่อมองไปที่แบบอย่างของคุณแม่ผู้ตั้งคณะเมื่อท่านเผชิญหน้ากับความทุกข์จากการสูญเสีย ภาระความรับผิดชอบ ความสับสน การต้องตัดสินใจเลือก สิ่งที่ท่านทำเสมอคือ มองและยึดพระประสงค์ของพระเจ้า เลือกที่จะมองข้ามตัวเอง ความอ่อนแอ ความไม่สมบูรณ์ พร้อมกับเชื่อมั่นเสมอว่าพระเจ้าทรงเลือกและมอบกางเขนที่เหมาะสมสำหรับแต่ละคน ในสายตาของเรามนุษย์อาจจะยาก จะหนัก เหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้ แต่เพียงเชื่อเราจะได้คำตอบที่ชัดเจน ไม่ใช่ในความคิด ในสายตา ในอุดมคติของใคร แต่ชัดเจนที่สุดในชีวิตของเราเองว่า “ พระหรรษทานของพระเจ้าเพียงพอเสมอ ”
ซิสเตอร์วิลัยวรรณ เนืองทอง
