“ความจริงจะทำให้ท่านเป็นอิสระ”
ประสบการณ์เสี้ยวหนึ่งของชีวิตที่เปลี่ยนเส้นทางชีวิตจนถึงปัจจุบันเป็นประสบการณ์ที่ยังจดจำได้ดี ช่วงทำประสบการณ์โนวิสเซียโต เป็นช่วงเข้มข้นก่อนเข้าสู่ชีวิตนักบวช ซึ่งมีระยะเวลาเพียง 2 ปีเท่านั้น ช่วงปีสุดท้ายก่อนปฎิญาณตามกฎ คือต้องเขียนขออนุญาตการปฎิญาณ แต่ฉันรู้สึกยากลำบากไม่พร้อม ความรู้สึกต่อตัวเองนั้นติดลบสุด ๆ ทำให้สับสนไม่มั่นใจ คิดไม่ตก
ที่สุดได้คุยกับนวกจารย์ ท่านแนะนำให้กลับบ้านไประยะหนึ่งเพื่อไตร่ตรอง ส่วนตัวฉัน ถอดใจแล้ว คิดว่าจะออกจากคณะเลย ก่อนเดินทางกลับฉันได้ใช้เวลาอยู่ต่อหน้าศีลมหาสนิทเป็นชั่วโมง เพื่ออำลาพระเยซูที่รักของฉัน ขณะที่ก้าวเท้าออกจากวัดน้อยและบอกลาพระเยซู ฉันได้ยินเสียงก้องในหูในใจว่า “เธอจะทิ้งฉันไปแล้วหรือ ไม่รักฉันแล้วหรือ” ทันทีน้ำตาฉันแตกไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันร้องไห้พักใหญ่และทำใจแข็งเมื่อตัดสินใจแล้วฉันจะไม่เปลี่ยนใจ การออกจากรั้วอารามครั้งนั้น เศร้าในตอนแรก พอรถมาจอดถึงบ้านเกิด ฉันรู้สึกโล่งเหมือนนกถูกปล่อยออกจากกรง ฉันมีความสุขใจมาก เจอพ่อแม่พี่น้องทุกคนดีใจที่ฉันกลับมา ฉันใช้ชีวิตอย่างร่าเริงยินดีมีความสุขกับทุกนาที ทำในสิ่งที่อยากทำ ฉันแทบจะลืมอารามไปแล้ว
จนกระทั่งวันหนึ่งฉันไปตักน้ำในบ่อน้ำของหมู่บ้าน ขณะที่มองดูทิวทัศน์สวยงามเพลิน ๆ พลางคิดถึงความใจดีความน่ารักของพระเจ้าที่สร้างสรรค์ธรรมชาติ สวยงามเช่นนี้ ฉันเผลอควานหาก๊อกน้ำ เพื่อจะปิดน้ำที่ไหลออกมาจากบ่อตลอดเวลา พอรู้สึกตัวฉันตกใจเล็กน้อย ถามตนเองว่าทำอะไร เพราะบ่อน้ำธรรมชาติไหลตลอดเวลา ไม่มีก๊อกน้ำเหมือนที่ฉันเคยชินกับการใช้น้ำประปา วินาทีนั้น ฉันรู้สึกตื้นตัน นึกถึงความรักของพระที่ให้น้ำ ให้อากาศฟรี ๆ ให้ทุกอย่างฟรีโดยไม่หวงแหน แม้แต่ลูกสุดที่รักของพระองค์
พอคิดได้เช่นนั้น ฉันหวนกลับมาคิดถึงการถวายตัวในชีวิตนักบวชอีกครั้ง ที่สุดฉันได้บอกกับแม่ว่าฉันจะกลับอาราม แม่ไม่ทักท้วงใดๆ นอกจากบอกว่า เส้นทางที่ลูกจะเลือกนั้น ลูกรู้อยู่แก่ใจว่า ต้องอดทน ถ่อมตน ถ้าลูกตัดสินใจแล้วให้แน่วแน่ มั่นคง อย่าหันหลังกลับ ฉันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยกับท่าทีของแม่ที่เปลี่ยนไป เพราะก่อนหน้าที่แม่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับฉันเท่าไหร่ ที่จะเข้าอาราม แต่วันนั้นแม่เปลี่ยนไปเพราะอะไรไม่รู้ พระองค์เท่านั้นที่รู้
ซิสเตอร์ เอลีซาเบ็ธ สมพร ไพรีเกษม
